Milan Mladenović, posthumno

Katarina II, koja je nakon istoimenog debi albuma preimenovana u Ekatarinu Veliku, jasno je osvijetlila puteve kojima će se Milanova karijera kretati u budućnosti. Koncept je po kompleksnosti i specifičnoj, duboko individualnoj poetici kako tekstova tako i zvuka, bio bliži Milanovim ranijim radovima sa Limunovim drvetom, ali istovremeno u nepogriješivoj korespondenciji sa duhom novog vremena.

Tokom nemira u bivšoj Jugoslaviji početkom devedesetih, Milan se odlučno svrstao među umjetnike koji nisu mogli mirno gledati ono što se događalo. Januara 1992. snimljen je singl sa numerom “Slušaj ’vamo”, čiji je refren glasio Mir, brate, mir. Uradila ga je neformalna super-grupa Rimtutituki kojoj je Milan, zahvaljujući svom otvorenom i javnom antiratnom stavu, prirodno pripadao. Milan Mladenović bio je čovjek i umjetnik kome je uspjelo nešto što je, u svim sferama života, veoma rijetko: da, ne odstupajući ni najmanje od vlastitih  ljudskih i umjetničkih kriterija, okupi oko sebe zapanjujuće veliki broj ljudi koji su ga poštovali, vjerovali mu i voljeli ga.

Građani Sarajeva će se zauvjek sjećati njegovog  antiratnog aktivizma u vremenu teškom. 

Priznanje „Počasni građanin Grada Sarajeva“ preuzela je predstavnica „Zadužbine Milana Mladenovića“ Maja Maričić.

„Milan je prepoznat kao neko ko je istinski borac protiv nepravde, za slobodu. Neko ko je imao hrabrosti da u veoma opasnim i turbulentnim vremenima digne glas, da iskaže glasno i jasno svoje emocije i stavove po pitanju svega onoga što se dešavalo u tom momentu oko nas pritom ne odustajući niti jednog  momenta od svojih ljudski i umetničkih kriterijuma. Čak i ljudi koji ne vole i ne slušaju njegovu muziku imaju veliko poštovanje prema njemu upravo iz ovih razloga. Vreme je pokazalo da su Milanovo stvaralaštvo, Milanova muzika, Milanovi tekstovi utkani u DNK-a mnogih generacija kompletnog jugoslovenskog prostora i da su prosto sastavni dio kulturne baštine i ono što mene lično najviše raduje je što iz godine u godinu nove generacije njegovo stvaralaštvo i njegovu poruku prepoznaju i na taj način njegova umetnost nastavlja da živi.

Milan je veoma voleo Sarajevo. Osim toga što je deo svog detinjstva proveo u Sarajevu, o čemu govori pesma „Sarajevo“ koja svedoči o tom periodu, kasnije je jako voleo da dolazi na koncerte gde ga je uvek dočekivala njegova verna publika. Kada je počela opsada Sarajeva, osećao je dužnost da pomogne koliko je u njegovoj moći. Od toga da je aktivno učestvovao u pakovanju i organizovanju paketa koji su slati iz Beograda za Sarajevo do toga da je bukvalno do poslednjeg dana bio u mislima sa Sarajlijama. Dva dana pre nego što je preminuo se probudio i tražio da mu organizujemo da potpiše deklaraciju za slobodno i jedinstveno Sarajevo koja se u tom momentu potpisivala u Beogradu i širom sveta i potpisao je.

Ja lično ovo priznanje doživljavam kao poruku mira i ljubavi a to je nešto što nam je u ovom našem nesrećnom regionu svima neophodno da bismo mogli da krenemo dalje i da živimo normalno. 

Želim ovom prilikom da se u ime Milanove familije, prvenstveno tetka Mire, koja je i osnivač zadužbine Milana Mladenovića kao i u ime svih svojih kolega iz Zadužbine, zahvalim što zajedno s nama čuvate sećanje na veličinu Milanovog delovanja i slobodarskog duha koji je širio. Hvala!“

Gervasio Sánchez

Gervasio Sánchez je španski novinar, ratni reporter i fotograf čiji je značajan doprinos novinartvu i dokumentirnju ratnih sukoba. Diplomirao je novinarstvo na Autonomnom fakultetu u Barceloni 1984. godine. Njegova dugogodišnja karijera obuhvata izvještavanje o oružanim sukobima u Latinskoj Americi, Afganistanu, Iraku, Iranu, a posebno tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu.

Ovo vrijedno gradsko priznanje posvećeno je hrabrosti i odvažnosti čovjeka koji je svojim fotografijama i izvještajima prenosio istinu iz opkoljenog Sarajeva.

Gervasio Sanchez je jedan od prvih stranih fotoreportera koji je stigao u Sarajevo 1993. godine iz još jednog grada stradalnika – Vukovara. Istina, ratni put ga je doveo u naš grad, ali Sarajevo je otkrio još 1981. godine kao student novinarstva. I reći će vam da je to bila ljubav na prvi pogled i da je za njega Sarajevo tada postao jedan od najatraktivnijih gradova na svijetu.

Nažalost, nešto više od decenije poslije, svjedočio je potresnim slikama Sarajeva, stradanju i patnjama njegovih građana, posebno djece, pokazavši kako i fotografije mogu da intervenišu tamo gdje čovjek može samo da zanijemi i šuti.

To potvrđuje  i njegova čuvena fotografija o prolamanju zrake svjetla kroz ruševine zapaljene Vijećenice, koja je danas izložena u nekoliko muzeja svijeta.

Ne zaboravljamo ni Sánchezov dirljivi dokumentarac pod nazivom „Postwar Album“ o njegovom susretu s djecom koju je fotografisao tokom agresije i kako su četiri ratne godine promijenile njihove živote i snove.

Gospodin Sánchez nije samo izvanredan fotograf i novinar, već je i posbni izaslanik za mir UNESCO-a od 1998. godine.

Sarajevo ne zaboravlja svoje prijatelje, koji su bili uz nas kada je bilo najteže. Pa tako i Gervasia Sáncheza, te mu je u znak zahvalnosti za njegovu izvanrednu profesionalnu i ljudsku angažiranost i doprinos istini i pravdi tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu i opsade njenog glavnog grada,  dodijelilo priznanje – Počasni građanin Sarajeva.

François Tanguy, posthumno

Le Radeau je mobilizirao druga pozorišta u Francuskoj i Evropi da učestvuju u inicijativama solidarnosti sa Bosnom i Hercegovinom, na primjer kroz kampanju za proglašenje Sarajeva kulturnom prijestolnicom Evrope.

François Tanguy je nekoliko puta odlazio u Sarajevo tokom opsade, kao i u ljeto 1994. godine kako bi sa svojom pozorišnom trupom izveo komad „Chorales“, inspirisan spisima Franza Kafke.

Bio je i jedan od kandidata na listi Evropa počinje u Sarajevu na izboru za Evropski parlament 1994. i u avgustu 1995. jedan je od pet kulturnih aktera koji su učestvovali u štrajku glađu nakon Avinjonske deklaracije.

François Tanguy također je bio među francuskim intelektualcima koji su uputili Otvoreno pismo protiv ekstradicije Jovana Divjaka.

Preminuo je 7. decembra u 64. godini u Le Mansu, dan prije premijere svoje posljednje predstave na Festivalu d'Automne u Parizu.

Maestro Riccardo Muti

Najugledniji italijanski dirigent, najpriznatiji u svijetu živući i aktivni maestro Riccardo Muti u Sarajevu je bio tri puta: prvi put u pratnji Milanske skale održavši koncert u Skenderiji, zatim 2009. godine u Zetri kada je zajedno s orkestrom i horom Maggio Musicale Fiorentino održao koncert „Putevi prijateljstva – od Sarajeva do Sarajeva“.

Ove godine slavni maestro je po prvi put dirigovao Sarajevskom filharmonijom u Narodnom pozorištu u Sarajevu, njenim prirodnim habitusom i povodom jubilarne, stote godišnjice njenog utemeljenja.

„Nije važno napraviti gest prijateljstva, važno je znati ponoviti ga. Sretan sam što sam se vratio… U orkestru sam danas zatekao desetak muzičara koji su sa mnom svirali još 1997. godine… Danas u trenutku u kojem se svijet nalazi u izrazitoj krizi moramo znati osvijestiti da je kultura važan instrument za odgajanje novih generacija.“

Maestro Riccardo Muti rođen je u Napulju. U svojoj bogatoj biografiji bilježi dirigentsko i mjesto muzičkog direktora brojnih orkestara i filharmonija, kao što su Maggio Musicale Fiorentino, Londonski filharmonijski orkestar, Filadelfijski orkestar, Teatro alla Scala… najrecentnije Čikaška filharmonija čiji je i počasni dirigent.

Berlinska filharmonija, Simfonijski orkestar Bavarskog radija, Njojorška filharmonija, Orchester National de France, Bečka filharmonija, samo su neki od najvećih svjetskih orkestara kojima je dirigovao.

U julu 2015. ostvarena je želja maestra Mutija za dubljim posvećenjem obrazovanju mladih muzičara: u Teatru Alighieri u Raveni održano je prvo izdanje italijanske operne akademije Riccarda Mutija za mlade dirigente, korepetitore i operne soliste.

Podijeli: